Changing Continents

Het is pikkedonker, mistig, ik zie de lampen van mijn motor schichtig over het natte wegdek schijnen. Ik rij langs een verongelukte vrachtwagen, vol de berg in, dozen op de weg, mensen langs de kant, een deel van de vrachtwagen staat in de brand. Apocalyptisch. Ik gebruik al mijn concentratie die ik heb voor het rijden.

Plotseling hoor ik een grote Amerikaanse vrachtwagen achter me. Zijn motor grommend. Op dit moment klinkt de vrachtwagen als een leeuw die op mij jaagt. Ik wil extra gas geven, maar de vrachtwagen dendert naar beneden en de weg is spekglad door kleine riviertjes en modder. Ik maak mezelf groot. Met een harde toeter buldert de vrachtwagen langs me en ik krijg de volle laag. Een golf van bruin modder water recht in mijn gezicht, op de motor, door mijn pak heen. Dit was een golf die ik liever niet had bereden.

Ik daal La Linea af. Een van de hoogste en beruchte bergpassen van Colombia. Op 3200 meter heeft een aardverschuiving plaatsgevonden en ik moet wachten, uren lang. Het landschap is prachtig, maar op een gegeven moment word ik wat bezorgd, het wordt donker. En regel een in motorcycle travel: ¨do not drive at night¨. Maar ik ga hier nu niet meer over en laat het gebeuren. En echt saai is het niet, ik ben omringd door lokale motorrijders en militairen met machinegeweren en we praten druk over van alles en nog wat. Van motoren, tot vanzelfsprekend Hollandse dames en Ajax. Ik schep over alles evenveel op.

Ik ben drijfnat, het is acht in de avond maar ik moet nog een heel stuk naar de eerste plaats in de buurt, Ibague. Er zijn steeds minder vrachtwagens en het wordt rustiger. In de donkere lucht komt opeens een oude vriend te voorschijn. De maan breekt door de wolken en verlicht mijn weg. Colombia is wonderschoon, zelfs in de nacht en ik heb bijna La Linea overbrugd. De spannendste en meest indrukwekkende rit van Colombia en van mijn reis in Zuid-Amerika. En Zuid-Amerika komt bijna tot een einde.

Het verkeer gaat tergend langzaam en mijn motor is te breed met surfplank om overal tussendoor te zeilen. Ik ben aangekomen in Bogota, mijn eindbestemming in Zuid-Amerika. Na twee uur zig-zaggen is de motor binnen en loop ik door de stad. Het begint tot me door te dringen dat dit het is. Mijn reis in Zuid-Amerika komt - na 7883 kilometer - tot een einde. Ik geef mij over aan genot en koop een Big Mac, een sigaret en een blikje bier. Nog in motorpak, vies en warm geniet ik intens van deze zonden. I did it, I f#"&ing did it! En met een dikke brok in mijn keel neem ik nog een slok van mijn biertje, een teug van mijn sigaret en laat beelden van de afgelopen maanden door mijn hoofd flitsen. Van de eerste dagen bij Punta de Lobos in Chili tot de gortdroge snelweg in de Atacama woestijn. Prachtig Machu Picchu met Tes en de grandioze golven van Lobitos. Rijden door Ecuador en Colombia was de kers op de taart. Ik ga het missen.

Tuurlijk! Ik sta met de motor voor de cargoterminal van mijn vliegmaatschappij. Of ik even de motor naar binnen wil rijden via een steile plank het pakhuis in. En ik heb tien nieuwsgierige Colombiaanse toeschouwers. Gaat dat goedkomen met die Gringo? Dit zijn mijn laatste 20 meter op Zuid-Amerikaans grondgebied. En een mooie afsluiter. Ik sta op mijn pedalen, geef vol gas en met alle bagage en surfplank vlieg ik de plank op en kom boven even los van de grond. Touch down!

Het is benauwd, vochtig en de lucht is wit van de warmte. Panama-Stad is overweldigend en vervreemdend. Dit uitzicht wat ik zie, hoort niet hier, niet hier in de tropen. Enorme flatgebouwen - met dank aan de economische voorspoed van het kanaal - vechten om de beste plek op de boulevard. Ik kan er uren naar kijken. Welkom in Centraal-Amerika. New York in de Jungle.

De motor is aangekomen en een nieuw avontuur gaat beginnen. En dit avontuur gaat beginnen met maar een ding.

Surfen in de Jungle.

Enkele fotos van de laatste twee weken: